Soğuk bir gece…Yağmur yağıyor, insanın içini üşütüp ürpertiyor…
Yazı yazmak için güzel bir gece olabilirdi ama maalesef bu gece sadece düşünmek ve düşünmekti tek isteğim…
İnsanlara, hayata ve duygularıma ait her bir hissediş zihnimde kilitlenmiş durumda…
Kelimeler ve cümleler sanki nefes darlığına girmiş…
Bazen içindeki aşk, saygı, vefa, merhamet ve şefkati öfkeyle boşaltırsın, kovarsın…
Onların senden ayrılıp başka bir yere gitmesi de umurunda olmaz…
Onların boşaltığı yere de, kalbine de karanlık gelip yerleşir.
Yağan yağmurun bir an içimde var olan karmaşık ruh halini yıkamasını süpürmesini diledim.
Bazen böyle karmakarışık ve dalgalı ruh halime girebiliyorum. Böyle zamanları severim. Bana denizdeki fırtına kadar korkunç ama bir o kadar da müthiş bir haz duygusu verir.
O utangaç ve masum, yumuşacık ve katıksız bir şekilde insan tenine şefkatle değen ve dokunan mutluluğu bilir misiniz?
Ve tam da, böyle bir zamanda aldığınız keskin bıçak darbelerini de bilir misiniz?…
Ve artık bu darbelerin yerini merhametsiz, duygusuz kabukların bağlamadığını bilakis izlerin silindiğini de biliyor musunuz?
İşte bu yüzdendir içimdeki kasırgaların artık beni korkutmaması…
Bilakis bana zevk vermesi de bundandır.
Çünkü hiç birşey beni şaşırtmıyor.
Çünkü bir beklenti yok.
Kapanan her kapı, kapanan her yara ilerisinin daha fazla umutla dolu olduğundandır.
Aradan zaman geçtikçe sonunun ne olacağına aldırmak bir yana her şeye hazır olduğunuzu hissetmek kadar güzel bir duygu olamaz…
Her şeye hazırsan,
Yaşadıklarınla artık ters düşmüyorsan,
Hiç birşey seni şaşırtmıyorsa,
Bil ki senin bir şekilde kendine ve hayatına hükmedişindir sana bu güveni veren…
Sadece kendine…
Ve seni Yaradana…
Güvenmek…
Dün İstanbul’a gittim, akşam da döndüm. Her nedense İstanbul’a gidişlerim beni her defa, ilk önce mutlu etsede dönüşlerimde her defa bir burukluk var.
Yorgunluk mu?
Başka birşey mi?
Biliyor musunuz?
Ben yoruldum artık ne olduğunu bulmaya çalışmaktan…
Sadece resimlere yansıyan yosun renkli,
Bir türlü sonlanmayan, sonlanamayan bir veda mı kalmış?
Çözemedim.
İnstagramda paylaştığım resmimden bu sonucu çıkardım…
Bu düşüncelerden sonra resme tekrar baktım.
Farkettim ki bu yosun gözlerimdeki bir türlü sonlandıramadığım her ne ise bana hayatıma dair hükmedişi ve özgüveni verdi.
Tekrardan yüzümde huzur dolu bir gülümsemeyle gözlerimi kapattım ve yağmuru dinlemeye devam ettim…
Güzel bir haftasonu sizlerle olsun.
No responses yet